Toespraak bij ontvangst van de Luc de Haan award

Lucas de Haan sr., inmiddels 91 jaar, is vanaf de jaren zestig een Spartaan. En daarmee een oer-Spartaan. Op tal van terreinen zette hij zich in voor Sparta. Als verenigingstrainer begeleidde hij talentvolle werpers en werpsters naar de nationale en internationale top. Hij maakte faam als trainer van Ria Stalman die in 1969 bij Sparta kwam en in 1984 het hoogst bereikbare, Olympisch goud behaalde. Ria zag in hem niet alleen een goede trainer maar ook een vaderfiguur. Luc bouwde eigenhandig een krachthonk in de kelder van zijn huis waar de Sparta-werpers konden trainen. En als het nodig was verzorgde hij daarna een sportmassage. Tegenwoordig is ‘ome Luc’ nog regelmatig trimmend te vinden op de baan in het Zuiderpark. Op zulke mensen moet je trots zijn als vereniging. Naar hem vernoemde Sparta dan ook een prijs – de Luc de Haan award – bestemd voor een persoon die zich over een lange periode, met groot enthousiasme ingezet heeft voor Sparta. Vorig jaar werd die voor het eerst aan de naamgever uitgereikt.

Hoewel de uitreiking zeker geen jaarlijks terugkerend ritueel is, twijfelde het bestuur geen moment om de award weer uit te reiken. Tijdens de afgelopen Algemene ledenvergadering van 22 juni jl. werd bekend gemaakt dat de award aan Theo Sijbrandij is toegekend. In die vergadering is een kort stilgestaan bij de verdiensten van Theo. Overhandigen kon nog niet omdat hij op vakantie was. Maar vandaag gaat het gebeuren. Het is overigens een dubbel feestje, want Theo wil ook zijn 72ste verjaardag, van afgelopen zaterdag, met zijn clubgenoten vieren.

Maar we beginnen met de uitreiking van de award. Wat heeft het bestuur bewogen deze prijs aan Theo Sijbrandij toe te kennen?

Op de eerste plaats zijn er de verdiensten van Theo voor Sparta op sportgebied.

Theo zelf is een sportman in hart en nieren. In zijn jeugd waren er hier in Voorburg geen atletiekverenigingen in de buurt. Dus ging Theo voetballen. En als je uit een katholiek gezin kwam ging je naar Wilhelmus. Niet genoemd naar onze Vader des Vaderlands maar naar Monseigneur Wilhelmus van Stee die in Voorburg zetelde. Dan weten jullie meteen waarom die laan hier zo heet.
Over het voetballen toen en nu valt veel te vertellen. Maar dat kan Theo eigenlijk veel beter. Daarom sla ik bij nader inzien de tekst die ik hierover gemaakt heb maar over...

Theo was ook actief als bokser, tennisser en schaatser. Hij behoorde tot de mannen die in 1963 de allerzwaarste Elfstedentocht ooit hebben gereden.
Daar valt veel over te vertellen. Maar dat kan Theo eigenlijk veel beter, daarom sla ik mijn tekst maar over...

Via de Voorburgse tak van Sparta komt Theo bij onze vereniging terecht. En Theo zou Theo niet zijn als hij zich niet volledig stortte op de atletiek. Hij behaalt in hoog tempo alle belangrijke KNAU diploma’s waarbij het accent op de mila komt te liggen. Theo wordt voor de middenafstand net zo’n trainer als Luc de Haan voor het werpen. Hij onderkende het talent van Stella Jongmans en bracht haar eind jaren tachtig naar de nationale en internationale top. Stella ging haar eigen weg, maar vertelde later dat Theo in haar Sparta-periode een soort vaderfiguur was geweest. Ook hier een parallel met Luc de Haan.

Niet alleen trainingstechnisch bekwaamde Theo zich, hij verdiepte zich in de sportmedische achtergronden en voor sportmassage kon je ook bij hem terecht.

Als veteranenloper stond hij overigens zijn mannetje. En de prestaties die hij op latere leeftijd leverde laten zien dat een groot looptalent aan hem verloren is gegaan.
Daar valt veel over te vertellen, maar dat kan Theo eigenlijk veel beter, daarom sla ik deze tekst maar over...

Na een poosje pas op de plaats, gaat Theo weer zelf lopen en dat doet hij hier in Voorburg op Sportpark ’t Loo.

Het duurt niet lang of hij pakt zijn trainersrol weer op en begint schema’s te maken voor de loopgroepen. Organiseert voor onze trainers bijscholingen en introduceert de nieuwste trainingstechnische inzichten. Ook aan de loopcursussen gaat hij meewerken en weet met zijn enthousiasme en deskundigheid vele nieuwkomers aan de club te binden. En zo gaat het nog steeds. Als Theo de cursisten voor de CPC van dit jaar klaarstoomt voor de halve marathon, loopt hij zelf ook nog maar een keer mee.

Op de tweede plaats is er een andere kwaliteit van Theo die voor Sparta van belang is. Namelijk die van man uit de bouwwereld. Begonnen als scheepstimmerman runt hij later een eigen aannemersbedrijf. Die ervaring en deskundigheid komt Sparta goed van pas. De houten clubvoorziening op Sportpark het Loo, die dateert uit de jaren zeventig, kan Theo niet goed aanzien. Binnen de kortste keren wordt het als ‘spartaans’ bekend staande ‘Hok’ door hem met enkele helpers omgebouwd tot een comfortabel ‘Honk’. En als de nieuwe accommodatie op Westvliet in de afbouwfase komt, wordt nooit een tevergeefs beroep op Theo gedaan. Moet de bar ingebouwd worden, het LCD-scherm opgehangen of het materiaalhok ingericht? Theo staat klaar.
Over zijn belevenissen in de bouw valt veel te vertellen, maar dat kan Theo eigenlijk veel beter, daarom sla ik deze tekst maar over...

Theo, en nu sla ik niets meer over, jij voldoet ruimschoots aan de criteria voor de Luc de Haan award . Je inzet, deskundigheid en enthousiasme over een lange periode bij Sparta maken dat jij deze prijs dubbel en dwars verdient.

De toekenning van deze award is gebaseerd op een terugblik over de tijd dat je bij Sparta actief bent geweest. Maar deze toespraak en de prijs staan niet in het teken van een afscheid,. Eerder het tegendeel, we hopen dat jij en Vera nog lang aan Sparta verbonden mogen blijven.

Fons Kemper

Voorburg, Sportpark Westvliet, 5 juli 2010