
|
|
|||
|
Deze column wordt verzorgd door Rob Fest
Archief: Rob's column - Woordwonder Rob's column - Voornemens Rob's column - Revanche! Rob's column - Dublin Rob's column - Naar de hel en terug! Rob's column - Groep 5 Rob's column - Wist u dat? Rob's column - Knallen in 2006! Rob's column - Kippenvel!!! Rob's column - Avontuur Rob's column - zomer Rob's column - Sparta |
Hulde Als columnist heb je soms te maken met een gebrek. Aan tijd, aan inspiratie, aan … Zin? Onzin! Tijd voor een nieuwe column want onzin is er genoeg. Gekker dan het echte leven bestaat niet, dus laten we maar beginnen. Dicht bij huis is eindelijk het nieuwe Sparta atletiek complex geopend. Vroeger spraken we over een honk. Daarna kwam een rondbaan en inmiddels hebben we dus een echt complex op Westvliet. Ik heb daar al eens eerder over geschreven of eigenlijk over het voortdurende uitstel van de oplevering. Inmiddels is dat met feest en al gebeurd. Hulde aan het bestuur, maar vooral aan alle vrijwilligers die zich daarvoor hebben ingezet. Heel attent kreeg iedereen van het bestuur vervolgens een prachtige finishfoto van de wethouder. Inderdaad een wethouder die de eindstreep haalt is bijzonder dus ook daarvoor Hulde! Hoogtepunt van het gehele feestweekend voor mij was niet de toespraak van de voorzitters of de champagne bij binnenkomst. Ook niet de smaak van het bier en de wijn of de heerlijke hapjes. Niet het prachtige weer of de teruggevonden theeglazen op de ochtend na het feest. Niet de aanwezigheid van alle leden die na een heftig feest gewoon weer present waren de volgende ochtend. Al dan niet met hulp van aspirine. Nee het allermooist vond ik de 1500 meter achtervolging. Natuurlijk prachtig dat onze lange Jaap in de voor hem zo kenmerkende stijl alle lichtmasten wist te vermijden en zelfs Theo wist in te halen. Maar dat was niet het allermooiste. Het allermooiste u raadt het al waren de steunkousen. Vier paar prachtige oranje steunkousen. Opgeleukt met 4 identieke zonnebrillen. Likkebaardend stonden de vrouwelijke Spartaleden langs de baan. Wat een prachtig gezicht die steunkousen. Als gazellen gingen ze over de baan. Eerst hielden ze nog een rondje in en daarna ging het met prachtige lange passen over de baan. Dat steunkousen zo mooi konden zijn….. Thuis waren ze nooit zo enthousiast over hun eigen steunkousen geweest. Veel te strak en altijd gezeur bij het aan en uittrekken. Maar nu zijn ze om. Je kan namelijk gewoon zeggen dat het beter is voor de doorbloeding en dat het echt helemaal hoegenaamd niets te maken heeft met het feit dat je veertig geweest bent en dat je er nog steeds goed uit wil zien. Welnee het voorkomt blessures. Het geneest ze zelfs. We noemen ze gewoon compressiekousen. Die jonge gasten hadden ze toch ook aan! Het was goed te zien aan de kant. Menig Sint zal dit jaar steunkousen uitdelen. Een overenthousiaste Sint zal zich wellicht aan een corsetje wagen. Geweldig toch. Moeten we dat maar Second Skin gaan noemen of compressie-ondergoed Leeftijdgebonden is het niet die voorliefde voor strak. Er zijn zelfs Spartaleden die afreisden naar New York om daar een tasje met torso van een (ik denk gespierde) naakte man te kunnen kopen. Alsof de douches bij Sparta niet voldoende zijn. Toegegeven ze ging ook voor de marathon en was derde in haar leeftijdscategorie. Hulde!! Voor Ronald was de marathon vooral een marathon shoppen. Een man die shoppen leuker vindt dan lopen. Hulde!! Menig vrouw is jaloers op zo’n man. De marathonlopers zelf zijn door hun loopmaatjes en de voorzitter himself ook weer gehuldigd. Waarvoor dank en Hulde. Die voorzitter deed gisteren op 1 december op de baan zijn laatste kunstje. Met een groep van 40 man, waarin na lang en veel blessureleed weer Dick Rotteveel en Joost Batelaan Hulde, deed onze Fons een Zwarte Pieten warming up. Niet omdat het bijna Sinterklaas is maar omdat hij gek is op de steunkousjes van die Pieten, vermoed ik. In elk geval is Fons na de training eindelijk weer eens zelf gehuldigd voor al zijn sportieve en bestuurlijke inspanningen. Terecht! Ik heb niet gezien wel kado hij krijgt maar als hij ze niet heeft gekregen, krijgt hij ze alsnog van mij. Steunkousen! Hij heeft ze verdiend. Het jaar loopt op zijn eind. Het was een bijzonder jaar waarin veel is gebeurd. Waarin trainers met maagklachten gewoon kwamen trainen, waarin secretarissen licht overstressed nachten doorgingen in het voorbereiden van feesten, waarin een nieuwe licht in de nacht kinderloop plaatsvond, waarin Leo blij was dat hij tussen al het verbouwen door in het Spartabestuur mocht bijkomen, waarin Bram prachtig nieuw materiaal kreeg,waarin te weinig columns werden geschreven, en waarin veel geweldige en niet alleen sportieve prestaties werden geleverd. Hulde! Nieuwe plannen worden gesmeed: Rotterdam, Madrid, Linschoten of Sint Petersburg? Of gewoon een baanmarathon. Ronald weet hoeveel rondjes dat is. Een trainingsweekend op Terschelling? De Santarun met alle Spartanen? Ik weet het niet. Ik weet 1 ding wel: als ik ze niet van Sinterklaas krijg koop ik ze zelf: Steunkousen. Rob
|
||